فرماندارانی که به دلایل شخصی کنار می روند ، استانداری که هنوز معارفه نشده به دلیل مشکلات خانوادگی به پست معاونت استانداری بر می گردد ، معاون وزیری که با شنیدن حکم برکناری اش سر کار حاضر نمی شود ، وزرایی که با درخواست رییس جمهور استعفا می دهند ، مدیران عامل بانک ها که برای چندمین بار عوض می شوند و در این میان فقط برخی شهامت دارند بگویند استعفا نداده اند و برکنار شده اند.
مشخص نیست که هزینه این همه جابجایی را چه کسی باید پرداخت کند. البته اصراری برای ادامه کار مدیر ضعیف نیست. اما دفاع بی سابقه رییس جمهور از یک وزیر در جریان استیضاح او در مجلس و بیان کارهای بی نظیری که آن وزیر انجام داده است از یک طرف و استعفای اجباری او از طرف دیگر می گوید که شاید پشت پرده این رفتن ها نه اثبات ضعف آنان که عدم تبعیت بی چون و چرا از تصمیمات اتخاذ شده توسط رییس دولت است. چرا که نباید فراموش کرد آنان میثاقی را امضا کرده اند و اگر آن را نادیده بگیرند جایی در کابینه ندارند.
با آغاز دور دوم سفرهای استانی رییس جمهور این عزل ها و استعفا ها به استان ها کشیده خواهد شد. به خاطر دارم سال قبل رییس جمهور در سخنرانی های خود در برخی شهرها و استان ها می گفت سال دیگر در همین زمان تمام مصوبات آن شهر یا استان باید تمام شده باشد ، بیکاری باید از بین رفته باشد .... و چون ایشان این سخنان را نه به عنوان نامزد انتخابات ریاست جمهوری و در جریان تبلیغات آن بلکه به عنوان رییس دولت عنوان کرده بودند و چون چرایی عملی نشدن آن وعده ها و شعار ها اهمیتی ندارد ، حال نوبت رفتن مدیرانی است که "باید" ها را عملی نکرده اند.