ابتدا به كليساي وانك در منطقه جلفاي اصفهان رفتم. اگر اشتباه نكنم در سال هاي قبل به هنگام بازديد از داخل كليسا اطلاعيه هايي مبني بر ممنوعيت عكس برداري و فيلمبرداري از داخل كليسا و نقاشي ها درون آن خودنمايي مي كرد. اما اين بار در كنار اطلاعيه ممنوعيت "عكس برداري" ، اطلاعيه فراخوان براي تهيه مجوز "فيلمبرداري" هم خودي نشان مي داد . محل تهيه اين مجوز هم باجه بليط فروشي بود ! با دوست اصفهاني ام در باره نحوه تهيه اين مجوز زياد شوخي كرديم اما گفتيم اين نقش و نگارها ارزشش را دارد...
دومين نكته اي كه به يادم مانده است درخصوص عمارت عالي قاپو بود. تصور مي كنم كم اطلاع ترين علاقمندان به ميراث فرهنگي هم خوب مي دانند كه بايد ميان تعداد بازديدكنندگان يك مكان تاريخي ، موزه و ... با گنجايش يا فضاي آن تناسبي وجود داشته باشد. در عالي قاپو تنها چيزي كه نظم و ترتيب داشت ، صف خريد بليط بود ! آنقدر تعداد بازديدكننده در اين عمارت زياد بود كه هر لحظه منتظر فروريختن آن بودم و جز توقفي كوتاه در يك سرا ، لحظه اي مكث نكرده و از راه ديگر خارج شدم. در همان توقف كوتاه نكته اي تاسف آور ديدم. بروي ديوار ها نقش و نگاري باقي نمانده بود و تنها چيزي كه آدم مي توانست خوب ببيند اسامي يادگاري نويسان و تاريخ آن بود ! اگر در جايي هم نقش و نگاري باقي مانده بود به اين علت بود كه به علت ارتفاع بلند آن ، دست كسي به آن نرسيده بود ! در جامعه و در ميان مردم زماني كه صحبت از مشكلات ، ناهنجاري ها و ... مي شود همه انتقادها به سوي متصديان امور مي رود . اما نشده است كه سوال كنيم كه سهم ما چيست؟ به عنوان مثال كوتاهي متوليان ميراث فرهنگي در حفظ و حراست از اين گونه اماكن واضح است ، اما خط اندازي و يادگاري نويسي بر ديوار ها نيز كار آنهاست؟
يادم هست كه دوست منصف اصفهاني ام بعد از اين دو بازديد گفت ، آيا توجه كردي نقش و نگار ها در كليساي وانك هنوز سالم و دست نخورده و پر زرق و برق است ولي در عمارت عالي قاپو ، چيزي از نقش ها در راهرو ها و سرا هاي آن باقي نمانده است؟