ایران من

جان فاستر دالس وزير خارجه وقت آمريكا در 20 اكتبر 1953 اعلام كرد ، كمك هاي اين كشور به اسراييل قطع مي شود مگر اينكه اسراييل مصوبات سازمان ملل را به مورد اجرا بگذارد .(1) اين موضع ايالات متحده بدنبال اختلاف ميان اسراييل و سوريه بر سر احداث كانال آب رخ داد . تحريم اقتصادي ايالات متحده ، اسراييل را وادار به پذيرش قطعنامه سازمان ملل كرد. اما جابجايي قدرت در عرصه بين المللي و تغيير و تحولات عمده در منطقه خاورميانه منجر به اين شد كه " بي اثر كردن " سازمان ملل ، از طريق وتو قطعنامه هاي آن در جهت حمايت از دولت اسراييل، به سياست دائمي آمريكا در قبال بحران خاورميانه بدل شود. در دهه 60 آمريكا پيشرو در وتو قطعنامه هاي شوراي امنيت بود. طي سال هاي 1972 تا سال 2004 نيز بيش از 40 قطعنامه شوراي امنيت در خصوص منازعه فلسطيني-اسراييلي توسط اين كشور وتو گرديد. در سال 1983 نيز آمريكا اعلام كرد اگر عضويت اسراييل در سازمان ملل به علت سرپيچي آن كشور از اجراي قطعنامه هاي آن سازمان به حالت تعليق در آيد ، از مجمع عمومي خارج خواهد شد.(2)

 

ادامه مطلب

جوانان ايراني به رغم برخورداري از نشاط و شادابي ، تحرك و فكر فعال و پويا براي نقش آفريني در عرصه هاي مختلف كشور ، حضوري بي رمق در زمينه فعاليت هاي حزبي و سياسي دارند. احزاب اثرگذار ايران ، امروزه غالبا در دست افرادي است كه سابقا فعاليت سياسي آنها از مبارزه با رژيم شاهنشاهي آغاز شده و پس از انقلاب نيز اين فعاليت ها را در چارچوب هايي كه براي جوانان جذاب نبوده ، ادامه داده اند. اگر چه اكثر احزاب ايراني معمولا در شاكله خود كميته يا شاخه اي را با عنوان جوانان تشكيل داده اند ، اما در حقيقت تصميمات نهايي و موضع گيري در خصوص مسائل مختلف در حيطه اختيارات اعضاي شوراي مركزي است كه غالبا نيمه دوم عمر خود را سپري ميكنند.
ادامه مطلب